Κάπου στα βάθη του Bluejohn Canyon, στα 30 μέτρα κάτω από την επιφάνεια της ερήμου, ένας νέος άνδρας στέκεται ακίνητος. Το δεξί του χέρι είναι σφηνωμένο ανάμεσα σε έναν βράχο 360 κιλών και τον τοίχο του φαραγγιού. Δεν μπορεί να κουνηθεί. Δεν μπορεί να φωνάξει σε κανέναν. Κανείς δεν ξέρει πού βρίσκεται.
📖 Διαβάστε περισσότερα: Η κοπέλα που περπάτησε 11 μέρες μόνη στη ζούγκλα
Είναι 26 Απριλίου 2003, πρώτη μέρα. Θα ακολουθήσουν άλλες πέντε. 127 ώρες ολόκληρες μεταξύ ζωής και θανάτου, σε ένα κανόνι τόσο στενό που ο ήλιος δεν φτάνει ποτέ στον πάτο. Ο Aron Ralston — 27 χρονών, μηχανικός που παράτησε τη δουλειά του για να ζήσει στα βουνά — θα αναγκαστεί να πάρει μια απόφαση που κανείς δεν θα ήθελε ποτέ να αντιμετωπίσει.
Αυτή η ιστορία δεν είναι σενάριο ταινίας. Ή μάλλον, έγινε ταινία αργότερα. Αλλά πρώτα ήταν πραγματικότητα. Πρώτα ήταν αίμα, δίψα, τρέλα, και ένα μαχαίρι δύο ιντσών.
— 1 —Ο Aron Ralston γεννήθηκε στις 27 Οκτωβρίου 1975 στο Οχάιο. Μεγαλώνοντας, η οικογένειά του μετακόμισε στο Κολοράντο, όπου ο νεαρός Aron ανακάλυψε τον κόσμο της ορειβασίας. Δεν ήταν αμέσως φανατικός. Πρώτα σπούδασε μηχανολογία στο Carnegie Mellon University, όπου αποφοίτησε με άριστα. Δούλεψε πέντε χρόνια ως μηχανικός. Καλός μισθός, σταθερή ζωή, προβλέψιμο μέλλον.
Αλλά κάτι τον τραβούσε αλλού. Η αίσθηση του βράχου κάτω από τα δάχτυλά του. Ο αέρας στα 4.000 μέτρα. Η σιωπή μιας κορυφής που λίγοι έχουν πατήσει. Το 2002, αποφάσισε ότι αρκετά είχε καθίσει πίσω από γραφείο. Παράτησε τη δουλειά, μετακόμισε στο Aspen του Κολοράντο και αποφάσισε να ζήσει από την ορειβασία.
Ο στόχος του ήταν τρελός: να σκαρφαλώσει και τα 59 «fourteeners» του Κολοράντο — βουνά που ξεπερνούν τα 4.267 μέτρα — μόνος, τον χειμώνα. Κανείς δεν το είχε κάνει πριν.
Ο Ralston είχε ήδη «δοκιμάσει» τον κίνδυνο. Τον Φεβρουάριο του 2003, κατά τη σκι εκτός πίστας στο Resolution Peak, παγιδεύτηκε σε χιονοστιβάδα μαζί με δύο φίλους. Θαμμένος μέχρι τον λαιμό στο χιόνι. «Ήταν φρικτό. Θα έπρεπε να μας σκοτώσει» είπε αργότερα. Παρ" όλα αυτά, συνέχισε.
Το βράδυ της 25ης Απριλίου 2003, ο Ralston κοιμήθηκε μέσα στο τρακ του, παρκαρισμένο κάπου στο Canyonlands National Park, στη νοτιοανατολική Utah. Σχεδίαζε μια ημερήσια εξόρμηση στο Bluejohn Canyon — ένα φαράγγι 17 χιλιομέτρων, τόσο στενό σε κάποια σημεία που σχεδόν ακουμπούσαν οι ώμοι στους τοίχους.
Στις 9:15 το πρωί του Σαββάτου, ανέβηκε στο ποδήλατό του και πετάλησε 24 χιλιόμετρα μέχρι την είσοδο του κανονιού. Κλείδωσε το ποδήλατο. Πήρε μαζί του ένα μικρό σακίδιο: ένα μπουκάλι νερό, δύο μπουρίτο, μερικά ψίχουλα από μπάρες ενέργειας, μια φωτογραφική μηχανή και ένα φθηνό πολυεργαλείο — «από αυτά που τα δίνουν δώρο αν αγοράσεις φακό των 15 δολαρίων», όπως το περιέγραψε αργότερα ο ίδιος.
Υπήρχε, ωστόσο, κάτι που δεν πήρε μαζί του: κανέναν. Και δεν είχε πει σε κανέναν πού πήγαινε. Ούτε στους γονείς του, ούτε σε φίλους, ούτε σε κολλητούς. Ο Ralston βάδισε μόνος μέσα στο φαράγγι, με την αυτοπεποίθηση κάποιου που πίστευε ότι η ερημιά ήταν η δεύτερη φύση του.
— 3 —Γύρω στις 2:45 το μεσημέρι, ο Ralston βρισκόταν βαθιά μέσα στο κανόνι, σε ένα στενό πέρασμα. Πίεσε πόδια και χέρια στους τοίχους, κατεβαίνοντας αργά. Και τότε ένας βράχος πάνω από αυτόν — ένας τεράστιος λίθος 360 κιλών — μετακινήθηκε. Ολίσθησε μαζί με τον Ralston. Μέσα σε δευτερόλεπτα, ο βράχος σταμάτησε, πιέζοντας το δεξί του χέρι ανάμεσα στον λίθο και το πέτρινο τοίχωμα.
📖 Διαβάστε περισσότερα: Παιδί μεγάλωσε με πιθήκους στη ζούγκλα για 5 χρόνια
Πόνος αστραπιαίος. Ο Ralston κοίταξε κάτω. Τα δάχτυλά του έμοιαζαν ήδη γαλαζωπά. Ο βράχος δεν κουνιόταν ούτε χιλιοστό. Προσπάθησε να τον σπρώξει με τον ώμο — τίποτα. Σκάλισε γύρω του με το πολυεργαλείο — ελάχιστα θραύσματα. Ο βράχος ήταν τεράστιος, αδιάφορος, αδυσώπητος.
«Ήμουν 30 μέτρα κάτω από την επιφάνεια, 32 χιλιόμετρα μακριά από τον πλησιέστερο ασφαλτοστρωμένο δρόμο, και κανείς δεν ήξερε πού ήμουν.»
— Aron RalstonΤα πρώτα λεπτά, ο Ralston βίωσε κάτι κοντά σε πανικό. Αλλά στη συνέχεια, η εκπαίδευσή του — χρόνια αναρρίχησης, μήνες μόνος σε κορυφές — τον ανάγκασε να σκεφτεί. Ηρέμησε. Κατέγραψε τα δεδομένα: ένα μπουκάλι νερό. Δύο μπουρίτο. Ένα φθηνό μαχαίρι. Μια κάμερα. Και πέντε ημέρες μέχρι να πεθάνει.
— 4 —Η πρώτη νύχτα ήταν η χειρότερη. Όχι εξαιτίας του πόνου — αυτός ήρθε αργότερα — αλλά εξαιτίας του κρύου. Η θερμοκρασία στο φαράγγι έπεφτε δραματικά μετά τη δύση. Ο Ralston, με σορτς και κοντομάνικο, τρέμοντας, κατάλαβε ότι η αφυδάτωση θα ερχόταν γρήγορα.
Έτρωγε λίγο κάθε μέρα. Μοίραζε τα μπουρίτο σε μικρές μπουκιές. Υπολόγιζε κάθε γουλιά νερού. Όταν το μπουκάλι άδειασε — ίσως τη δεύτερη ή τρίτη μέρα — άρχισε να πίνει τα ούρα του. Η γεύση ήταν φρικτή, αλλά η εναλλακτική ήταν ξεκάθαρη: ο θάνατος.
Κάθε μέρα, ο Ralston δοκίμαζε κάτι καινούργιο. Χτυπούσε τον βράχο με πέτρες. Έσκαβε γύρω από το χέρι. Δοκίμασε να χρησιμοποιήσει το μαχαίρι σαν μοχλό. Τίποτα δεν λειτουργούσε. Ο βράχος δεν κουνιόταν. Το χέρι σιγά-σιγά πέθαινε. Μετά την τρίτη μέρα, είχε χάσει κάθε αίσθηση στα δάχτυλα.
Τα βράδια, ο κρύος αέρας τον έκανε να τρέμει ασταμάτητα. Οι ημέρες κυλούσαν μέσα σε μια ομίχλη από δίψα, πόνο και εξάντληση. Ο μόνος τρόπος να κρατήσει τα λογικά του ήταν η κάμερα.
— 5 —Μετά από τέσσερις ημέρες παγιδευμένος, ο Ralston πείστηκε ότι δεν θα τα κατάφερνε. Σήκωσε την κάμερα, κοίταξε τον φακό, και μαγνητοσκόπησε μηνύματα αποχαιρετισμού. Στους γονείς του. Στους φίλους του. Σε κάθε άνθρωπο που αγαπούσε.
Τα λόγια βγαίνανε σπασμένα. Η φωνή του ήταν λεπτή, αφυδατωμένη, σαν να μιλούσε κάποιος πολύ μεγαλύτερος σε ηλικία. Ζήτησε συγγνώμη που δεν είπε σε κανέναν πού πήγαινε. Ζήτησε συγγνώμη για τη ριψοκίνδυνη ζωή που είχε διαλέξει.
Ύστερα πήρε το πολυεργαλείο και χάραξε στον τοίχο του φαραγγιού: το όνομά του, την ημερομηνία γέννησής του, μια πιθανή ημερομηνία θανάτου, και τα γράμματα RIP. Ο δικός του επιτάφιος, γραμμένος με τα ίδια του τα χέρια — ή μάλλον, με το μόνο χέρι που μπορούσε ακόμα να κινήσει.
📖 Διαβάστε περισσότερα: Ο στρατιώτης που κρύφτηκε 30 χρόνια στη ζούγκλα
Ο Ralston ήξερε ότι αν κάποιος τον έβρισκε — ακόμα και εβδομάδες αργότερα — τα χαραγμένα γράμματα θα εξηγούσαν τα πάντα. Θα ήταν η τελευταία του λέξη σε αυτόν τον κόσμο.
Την πέμπτη νύχτα, ο Ralston βυθίστηκε σε ένα ανήσυχο ύπνο. Ίσως ήταν η αφυδάτωση. Ίσως η εξάντληση. Ίσως κάτι πέρα από τη λογική. Όποια κι αν ήταν η αιτία, εκείνη τη νύχτα, ονειρεύτηκε τον εαυτό του.
Στο όνειρο, στεκόταν σε ένα σπίτι. Κρατούσε στην αγκαλιά ένα μικρό αγόρι — τον γιο του. Και το δεξί χέρι δεν υπήρχε. Αντ' αυτού, υπήρχε ένα πρόσθετο μέλος. Και ο Ralston, μέσα στο όνειρο, ήταν ευτυχισμένος.
Ξύπνησε με μια σαφήνεια που δεν είχε νιώσει τις τελευταίες πέντε μέρες. Δεν ήταν μόνο ελπίδα — ήταν βεβαιότητα. Θα ζούσε. Θα είχε οικογένεια. Θα κρατούσε ένα παιδί με ένα χέρι. Αλλά πρώτα, έπρεπε να αφαιρέσει το χέρι που τον κρατούσε αιχμάλωτο.
«Όλες οι επιθυμίες, οι χαρές και οι ευφορίες μιας μελλοντικής ζωής μπήκαν ορμητικά μέσα μου.»
— Aron Ralston, σε συνέντευξη Τύπου μετά τη διάσωσή τουΚαι τότε, ήρθε η αποκάλυψη. Για μέρες, σκεφτόταν πώς θα κόψει το κόκαλο με ένα κοντό μαχαίρι. Αδύνατον — η λεπίδα δεν μπορούσε να κόψει κόκαλο. Αλλά εκείνο το πρωί, κατάλαβε: δεν χρειαζόταν να κόψει τα κόκαλα. Μπορούσε να τα σπάσει.
— 7 —Αυτό που ακολούθησε δεν μπορεί εύκολα να περιγραφεί. Ο Ralston πίεσε το σώμα του εναντίον του παγιδευμένου χεριού, χρησιμοποιώντας τη ροπή ως μοχλό. Σνακ. Το πρώτο οστό — η κερκίδα — έσπασε. Ύστερα, πιέζοντας από διαφορετική γωνία, και η ωλένη. Δύο κόκαλα σπασμένα, σκόπιμα, μεθοδικά, από ένα ημιθανή άνθρωπο σε ένα φαράγγι.
Με τα οστά αποσυνδεδεμένα, σειρά είχαν οι μαλακοί ιστοί. Ο Ralston κατασκεύασε ένα τουρνικέ από τον σωλήνα του CamelBak του. Σταμάτησε την κυκλοφορία αίματος πλήρως. Και μετά, με ένα μαχαίρι δύο ιντσών — αμβλύ, φθηνό, γελοίο — άρχισε να κόβει δέρμα, μυϊκούς ιστούς και τένοντες. Χρησιμοποίησε τις πένσες του πολυεργαλείου για τους πιο σκληρούς τένοντες.
Τις αρτηρίες τις άφησε τελευταίες. Ήξερε ότι μόλις τις έκοβε, το ρολόι θα άρχιζε να μετράει αντίστροφα.
Η όλη διαδικασία κράτησε μια ώρα. Μια ώρα κατά την οποία ο Ralston έχασε το 25% του αίματός του. Μια ώρα που αργότερα περιέγραψε — παραδόξως — ως τη στιγμή μεγαλύτερου θριάμβου στη ζωή του.
«Χαμογελούσα ενώ το έκανα. Ήταν πραγματικά μια στιγμή θριάμβου. Ήμουν τόσο χαρούμενος που επιτέλους αναλάμβανα δράση.»
— Aron RalstonΟ Ralston σηκώθηκε. Για πρώτη φορά σε πέντε μέρες, μπορούσε να κινηθεί ελεύθερα. Πίσω του, στη σχισμή του βράχου, έμενε κομμάτι του εαυτού του — κυριολεκτικά. Μπροστά του, μια σειρά από εμπόδια που θα σταματούσαν τους περισσότερους υγιείς ανθρώπους.
📖 Διαβάστε περισσότερα: 33 μεταλλωρύχοι εγκλωβισμένοι 69 μέρες στα βάθη της γης
Πρώτα, σκαρφάλωσε έξω από τη σχισμή του κανονιού. Μετά, κατέβηκε ραπέλ ένα κατακόρυφο βράχο 20 μέτρων — με ένα χέρι, αιμορραγώντας, αφυδατωμένος, ημιλιπόθυμος. Και τέλος, βάδισε 10 χιλιόμετρα μέσα στη ζέστη της ερήμου, πίσω προς το αυτοκίνητό του.
Έξι χιλιόμετρα μετά την αρχή της πεζοπορίας, συνάντησε μια οικογένεια Ολλανδών τουριστών που περπατούσαν στο φαράγγι. Τον κοίταξαν με τρόμο. Του πρόσφεραν μπισκότα Oreo και νερό. Και ειδοποίησαν τις αρχές.
Οι υπεύθυνοι του Canyonlands είχαν ήδη ενεργοποιήσει έρευνα — ο Ralston είχε αναφερθεί ως αγνοούμενος — αλλά τα ελικόπτερα ψάχνανε στην επιφάνεια. 30 μέτρα κάτω από την έρημο, κανένα ελικόπτερο δεν θα τον έβρισκε ποτέ.
Τέσσερις ώρες μετά τον ακρωτηριασμό, ο Ralston βρισκόταν σε ελικόπτερο διάσωσης. Οι γιατροί είπαν αργότερα ότι ο χρόνος δεν θα μπορούσε να ήταν πιο ακριβής. Αν είχε κόψει το χέρι νωρίτερα, θα είχε αιμορραγήσει μέχρι θανάτου. Αν περίμενε περισσότερο, θα πέθαινε στο φαράγγι.
— 9 —Μετά τη διάσωση, 13 δασοφύλακες επέστρεψαν στο φαράγγι για να ανακτήσουν τον κομμένο βραχίονα και το χέρι. Χρειάστηκαν υδραυλικό γρύλο και βίντσι για να μετακινήσουν τον βράχο. Το χέρι αποτεφρώθηκε και δόθηκε πίσω στον Ralston. Έξι μήνες αργότερα, στα 28α γενέθλιά του, επέστρεψε στο Bluejohn Canyon και σκόρπισε τη στάχτη εκεί.
Η ιστορία του ταξίδεψε στον κόσμο. Ο Ralston έγραψε το βιβλίο «Between a Rock and a Hard Place», που έγινε best seller. Το 2010, ο σκηνοθέτης Danny Boyle τη μετέφερε στη μεγάλη οθόνη ως «127 Hours», με τον James Franco στον ρόλο του Ralston. Αρκετοί θεατές λιποθύμησαν στη σκηνή του ακρωτηριασμού.
Ο Ralston χαρακτήρισε την ταινία «τόσο ακριβή ώστε μοιάζει με ντοκιμαντέρ». Η μόνη διαφορά, είπε, ήταν ότι η σκηνή του κοψίματος κράτησε λίγα λεπτά αντί μιας ολόκληρης ώρας.
Και το όνειρο; Βγήκε αληθινό. Ο Aron Ralston σήμερα είναι πατέρας δύο παιδιών. Δεν σταμάτησε ποτέ. Το 2005, με ένα προσθετικό μέλος, έγινε ο πρώτος άνθρωπος που σκαρφάλωσε και τα 59 fourteeners του Κολοράντο — μόνος, τον χειμώνα, με ένα χέρι.
Κάποιοι λένε ότι ήταν απερίσκεπτος. Ίσως. Κάποιοι λένε ότι ήταν τολμηρός. Σίγουρα. Εκείνο που δεν αμφισβητεί κανείς είναι τούτο: σε ένα φαράγγι μόνος, χωρίς βοήθεια, χωρίς ελπίδα, ο Aron Ralston βρήκε τη δύναμη να κάνει αυτό που κανένας λογικός άνθρωπος δεν θα ήθελε ποτέ να σκεφτεί — και έζησε για να το διηγηθεί.
